Berichten

Stil ogenblik voor het wandelen

Stil ogenblik

De torens hadden een stilheid bereikt
die niet was uit te spreken.
Ergens oneindig ver in mij
werd deze toestand vergeleken
met wat daar groeit en niet weerkeert:
een liefde in zijn eigen staat
bloeiend en ongemoeid gebleven,
en die der wereld niet meer raakt
en waarvan woorden niet meer weten.

(Uit de bundel Afvaart van Gerrit Achterberg.)

Sommigen van u zijn al enkele weken weg geweest, de meeste gaan nog met zomervakantie; sommigen kunnen of willen niet. Maar een ding is zeker. De natuur heeft de lente er haast al op zitten, en de zomer is in aantocht (meteorologisch is de zomer op 1 juni j.l. begonnen, astronomisch begint het op 21 juni 2012). De lente was prachtig. Iedereen beleeft dat zo op zijn eigen manier. Er zijn mensen die er nauwelijks op letten. Ze zien het niet of willen het niet zien. Toch zal de meest gejaagde stedeling van ons bij het lied van de merel en het getjilp van de koolmeesjes een ogenblik stilstaan om te luisteren naar hun gezang.

Een wandeling of een fietstocht buiten de stad doet de mens meestal goed, denken de meesten. De stedelingen trekken er daarom vaak op uit om van dat moois te gaan genieten. Ze zagen de schapen met de lammeren staan. De koeien mochten weer naar buiten. Na een hele winter in de stal kunnen ze eindelijk weer van het verse gras genieten. Moeder eend met een aantal kuikens zoekt haar weg langs de zijkant van de sloot. De kikker brult of zijn leven er van afhangt. En het groen van de bomen en struiken en de prachtige gekleurde bloemen maken het geheel compleet.

Maar kunnen wij nog wel echt wandelen (of fietsen)?

Recent verscheen in Wapenveld een artikel van Hans Teerds over het landschap. Hij schrijft over het wandelen in het landschap: “Lemaire (Ton Lemaire, ‘Verloren Landschap’, in: De Gids, red.) voegt de intrigerende opmerking toe dat ‘de eigenlijke kunst van het wandelen steeds moeilijker geworden is. Het is het vermogen om zich in alle rust en aandacht te laten meevoeren over de juiste paden, die naar het hart van het landschap leiden’. Wandelen staat hier niet enkel voor een ontspannen tocht door het landschap, zoals dit de laatste decennia populair geworden is in ons land. Het Pieterpad, bijvoorbeeld, is een ongekend succes. (…) Toch is dit allemaal geen bewijs dat we ons de kunst van het wandelen weer eigen hebben gemaakt, maar eerder een teken van de toenemende impact van de stedelijkheid op het gebruik van het landschap zelf. (…) Om dichter bij het ‘zijn’ te komen, moeten we ons terugtrekken, moeten we aan het woelen van de tijd ontkomen, de stilte zoeken en ons niet laten afleiden door alle stemmen die ons daarvan willen weerhouden. Dat is de kunst van het wandelen: wandelenderwijs ondergedompeld raken in het landschap, en daarmee ook dichter bij jezelf komen.”

Maar is dit nu het wandelen wat zo mooi is? Bestaat er niet een wandelen als voornaamste plicht van een christen? John Owen schreef er een prachtige preek over met de titel ‘Het ootmoedig wandelen met God’ (PDF, 405 KB). Zou het niet beter zijn om voor het wandelen in het landschap, dat ook de aankomende zomer weer kan, uw stille tijd met dit werkje door te brengen?

'Een reactie to “Stil ogenblik voor het wandelen”'
  1. A.J.Visser schreef:

    Daar waar we God ontmoeten , is de stilte met God ik heb hetzelf mogen ervaren tijdens mijn kloostervakantie in 2009, Een geweldige en gezegende tijd gehad. Veelal door de stiltewandelingen.
    Je ervaar dan echt Gods nabijheid en je ben intenser betrokken bij de schepping.

    Natuurfotograaf AJVisser

Geef uw reactie

Now add some widgets!