Berichten

Column: God zegene u!
11 april 2017ColumnRedactie 0 Comments

Ik had net mijn dochter naar haar bijles gebracht toen ik haar zag. Of eigenlijk had ik haar eerder ook wel gezien maar toen was ze me nog niet opgevallen. Een jonge vrouw die liep te
zeulen met 2 plastic boodschappentassen, een groot pak luiers en een pak cornflakes. Steeds na 2 stappen zette ze haar tassen weer neer, verschikte ze wat en pakte ze weer op. “Dat
kan je zo toch niet laten lopen”, zei ik tegen mezelf. Terwijl ik mijn auto keerde en de straat in reed, was zij alweer verder gehobbeld. Ik stopte naast haar en riep door het raampje: moet
je nog ver? Nee valt mee, naar het einde van de straat. Dat zal nog een portiek of 4, 5 verder geweest zijn, hooguit 30 meter.
Het leek me eindeloos. “Gooi de tassen maar in de auto en kom zelf maar voorin zitten”, zei ik terwijl ik uitstapte om de deur open te doen. Dat
liet ze zich geen 2 keer zeggen. Toen we weer reden zei ze: “Het is daar, bij het laatste portiek. Ik had wel een boodschappentas maar die ging kapot.” Ik vermoedde dat ze daarom maar plastic tassen gekocht had.
Ik liet haar uitstappen en ze pakte haar spullen. “Bedankt voor uw geduld”, zei ze. “God zegene u.” Even was ik sprakeloos. “Bedankt, hetzelfde” stamelde ik. Toen vervolgde ik mijn weg. Ik bedacht dat ik het fijn vond om haar te kunnen laten mee delen in de auto waar ik zoveel plezier van had. Maar vooral haar woorden bleven hangen. “God zegene u”. Elke zondag in de kerk krijgen we die zegen mee. Maar om hem zelf te geven aan iemand.. dat doen we niet gauw. Om maar niet te zeggen: nooit. Zij wel. “God zegene u.” Ik voelde me gezegend. Ik was zojuist gezegend.

Ellie Oosterhof

Geef uw reactie

Now add some widgets!